we dichten

Just another WordPress.com site

leave a comment »

 

beginning of winter ticks in my
lonely heart at night, the heating cracks
and the therme breaks loose
i can’t sleep today, nor
yesterday, greedy of the matrix yet craving the wild.
so this is home, they say, this feeling of
lingering
persuading myself all through
that this is life, they say

Written by alineremes

November 16, 2015 at 12:08 am

Posted in Uncategorized

hoe hier niet uit de golvende eenzaamheid te dichten

leave a comment »

hoe hier niet uit de golvende eenzaamheid te dichten

voor een paar dagen, voor een paar dagen
kende ik weer, kende ik weer
de opgeloste ragen
die eens mijn eenheid waren,
iedereen die ik ooit kon
kon zien kon raken kon dragen
verdroeg ik toen niet meer
daar zij me te diep raakten
toen ik in mijzelf roerde,
en het heden inwaards, het verleden
op mijn spatula
zich te voorschijn waagde
ik was toen jonger als vandaag,
uiterlijk verleden
inwaards heden

Written by alineremes

November 12, 2015 at 5:43 pm

Posted in Uncategorized

the opposite of nature is impossible

leave a comment »

de dingen draaien en draaien
ook voor mij. ik rijs ook,
zoals u rijst, zo verschillend rijzen
wij niet en dalen. in dit on-
zichtbare dal.

soms hoor ik stemmen, die spreken
maar ik blijf stil, ontstemd,
en ook oni

bestaan

niet echt. tenminste niet zo echt als de kever op mijn pen en
de inkt onder mijn vel.
het vuur dat nog smoort, het
ei.

zo verschillend boeren wij niet, ik
in mijn land en u in het uwe.
de brug bouwt een hond
maar ook dat loopt gereld en mis.

Written by alineremes

November 3, 2015 at 7:02 pm

Posted in Uncategorized

Schnee

leave a comment »

zwisschen dem wetter und dem weh

liegen deine zeilen

du denkst meinen wiener schmäh

denskt, er kommt mit mir mit,

wohin ich geh – – –

 

du schreibst von wetter und von weh,

ich bin fort.

mein weh ist mein weh

heim weh nach dem, der nie haus sein wollte

gibt es ned.

Written by alineremes

March 13, 2015 at 5:20 pm

Posted in Uncategorized

leave a comment »

het is raar dat ik de vormen
van buurlanden vergeet

dit is een spatie,

ik wou dat jij me schreef, schreef ik je
ik schreef je omdat ik wou dat je me

schreef.

er ligt vandenalles onder deze v
erzen. ritmiek en koz-liefheid en rijm.

dit is immer nog mijn
blog.

Written by alineremes

February 11, 2015 at 1:42 am

Posted in Uncategorized

nummers getallen cijfers 1

leave a comment »

negentienhonderdnegenduizend
achttientweeëntwintig geboren inde moederstal
veelal gezwolmd geworden

en een verstrikkende zwam
het sluiten van geschieden ‘erleven en toekomen
het grenzen van taal worden ook geschiedkunden gezet

gesprongen uit nationaliter een oesterzwam in de moederspraak
een tweehonderddrieduizend keer kende ik uw kindern alle kende ik uit hun tong
arabic maar italic times gedrukt in één eenzame poëzie

absurd zijn ook wij geworden in het toe-
geven, mee-
geven met tel en pas
vergeten wij toch snel
de diskrepans van het 1-zijn met

 

 

Written by alineremes

May 12, 2013 at 12:15 pm

Posted in Uncategorized

woorden – schat

leave a comment »

woorden

Ik zeg helemaal niets, hier, en zelfs
zou ik het spreken, zelfs dan.
Er weerklinkt, iets betekenend,
maar
maak zelf uit, dat dat is. En
het is niets, mijnschat, begrens mij
niet en verlies
dat gij betekent.

Written by alineremes

January 8, 2013 at 7:52 am

Posted in Uncategorized