we dichten

Just another WordPress.com site

Archive for January 2012

Zij is dood, de liefde

leave a comment »

Zij is dood, de liefde, maar
ik vlam. Ik keer de splinsters van onze nacht tezamen in de hoek van de keuken. Lege blikken tomatensap. In de badkamer een bad dat nog vol met water staat. De bubbels knisperen nog, wanneer ik met mijn vingers langs het water strijk. Ik overweeg om in het bad te stappen – laat het omwille van de koude en de overbodige dramatiek. Vannacht dansten wij. Eens thuisgekomen schopte ik mijn schoenen uit en legde mijn natte sokken op de nog brandende chauffage. Ik zette me in de zetel en keek naar mijn voeten, verrimpeld, en overwoog je te vragen of ik je met mijn zachte, vochtige tenen mocht aaien, langs je wang – liet het. Ik bleef stil en voelde zelf aan mijn donzige tenen.

Je zei iets over het glas, ik mompelde morgen. Na een kwartier of zo zette je je. Statisch zat naast je. Je dacht aan al die keren dat wij hier zaten, meestal stil, vaak om te bekomen van een nacht. Dan flitsten er beelden door je hoofd – nachtelijke klinkers waarvan je dacht dat die allang vervlogen waren, of consonanten die je je dan pas voor het eerst voor de geest kon halen. Met een schijnbare nonchalance legde ik mijn hand op je been – ik voelde het opspannen en liet het gaan.

Het is al te laat. Als ik acht uur slaap, dan is het alweer donker buiten, denk ik. Ik zucht: “Winter.” Nadat ik de scherven heb opgekeerd, opzijgeschoven bij de ijskast, net daar, waar ik ze nog kan zien, dweil ik. Daarna eet ik toast met kaas en ei en zie de schemering al komen.

Advertisements

Written by alineremes

January 20, 2012 at 7:55 pm

Posted in proza

geen titel

leave a comment »

met elke lijn
vind ik mezelf
weer uit
gedoofd liggend
op het tafelblad

niet een sekonde
blijf ik hangen in
het ijle
maar toch ben ik daar
konstant

en de klok tikt
en de plaat draait
en het water kookt
uit

Written by alineremes

January 20, 2012 at 7:40 pm

Posted in poëzie

leave a comment »

Hoe graag ik ook zou zijn
stukjes
brokkelig
bekorreld
stuk

ik ben heel: mens kind dier
en weet dat moeders
mij kennen

Hoe graag ik ook zou zijn
verliezer van een spel
dat ik al lang niet meer speel
zonder regels

Ik ben nauwgezet
wat ik ben
Ik ben volkomen
eenvormig
gemaakt

Written by alineremes

January 20, 2012 at 7:37 pm

Posted in poëzie

ochtentadem

leave a comment »

de winter snijdt nijdig
de stemmen van vreemden af
windstil klinken de grijze straten
naar de overkant als koud
en ijzig en vrijblijvend

bieden vrouwen zich aan. Hun krullen
dansen snel
in een wind van vluchtigheid

Written by alineremes

January 20, 2012 at 7:33 pm

Posted in poëzie