we dichten

Just another WordPress.com site

Archive for March 2012

,. danst zij,.

leave a comment »

Ga nou slapen fluistert zij maar weet zij veel
dat ik dat al doe
we piekeren suf
ik en mijn droom
we klinken op de klere

Naar elkáar toe liggen wij houden nooit op
elkaar te beschouwen
het zij dan dat we knipperen
Naar elkaar toe groeien wij
vinden nooit wat anders dan
spreken
met ons zelve

Zoals kinderen zijn, zo zijn wij
en met mij., danst zij,. haar armen gebogen
ach dromen gewogen
zoals kinderen
door hoogmoet vrij

Written by alineremes

March 29, 2012 at 6:43 pm

Posted in Uncategorized

Zu Hause sein

with one comment

Ich will zu Hause sein, das ist alles. Ich will kochen, im Bett liegen wenn ich müde bin, Thee trinken und gesellig brendende Lampe um mich her haben. Und dann sogar glücklich sein, ja, nicht nur zufrieden. Ein paar Bücher lesen, nicht zahlen wieviel und die Bücher nachdem sogar vergessen. Ich will, oh, in Macondo sein wie je und wieder in diese Hütte stehen, ein Zuschauer aber doch da. Ich will, dass der letzten Satz mich immer verschuldigt bleibt. Ich will echt leben.
Ich will den Tag lang denken über das Abendessen und abends geniessen, was ich am Tag bedacht habe. Ich will einen Garten und der braucht nicht so gross zu sein, wenn ich mich einfach verlieren kann. Die Zeit darf langsam gehen in meinem Kopf und schneller herum oder auch andersherum. Ich will ohne die Zeit leben, sie vergessen. Die Müre dieses Haus, worin ich mich befinde, lebe, sind weiss, nicht bloss, weiss.
Wein sollte nicht da sein. Physik wohl. So will ich leben. Bücher kaufe ich nicht, sie sind einfach da und ja schön und sie sind in einer unsern Alphabete geschrieben worden und wenn ich sie gelesen habe, verschwinden sie. Autoren sind nicht so wichtig. Derer Name stehen irgendwo im Buch gedrückt.

Written by alineremes

March 23, 2012 at 2:54 pm

Posted in Uncategorized

bijna een vogel

leave a comment »

Kijk ik ben een tafelblad bekrast met on
zekerheid ik ben besneden versneden tot iets
dat lijkt op iemand. Kijk ik ben in honderd
voud gevouwen tot iets dat lijkt op origami bijna een vogel

Written by alineremes

March 23, 2012 at 2:42 pm

Posted in Uncategorized

Ecce Homo (drieluik)

leave a comment »

Ecce Homo cyclus

Ik dacht te leven
een dichtersleven
een zwichtersleven
maar ik drijf op de stroming
van een wilde dode zee
drijf, blijf

alles was te ijdel
dus ik besloot
tot seks zonder liefde
tot de dood mij dan scheiden zou

Ik dacht te leven een leven
maar werd langer en liever
drenkeling bij het drijven en
niet veel later
ben ik een vrouw
zonder schroom/

 

 

Hoe graag ik ook zou zijn
brokkelig
bekorreld
stuk

verliezer van een spel
dat ik al lang niet meer speel
– zonder regels

Ik ben nauwgezet
wat ik ben
Ik ben volkomen
eenvormig
gemaakt

Ik ben heel: mens kind dier
en weet dat
moeders mij kennen/

 

Kijk eens anatomisch gesproken
één mens één stem één immer gelikte tong
maar kijk geen mens ben ik. Wentelen
doe ook ik. Met elke adaemsdaad wordt ik
een nieuwe vrouw
vormen wij een nieuw getal.

Written by alineremes

March 23, 2012 at 2:41 pm

Posted in Uncategorized

takken vd bomen

leave a comment »

Wij zijn als fusie
wat altijd was maar
tot uiting slecht bekwam.
Maar we zijn

En wie woorden slikt, wie koorden slikt
blijft fantastisch maar
gebloesemd breekt zij af.

Wij hangen aan takken
in een eindigende lente
en ik ben te
ben te

We zijn takken als katapulten
maar vuren niet
Ingehouden breekt mijn adem.

Written by alineremes

March 23, 2012 at 2:38 pm

Posted in Uncategorized